تبليغاتX
ُُُ Existance

I feel I know you

I don't know how

I don't know why

I  see you feel for me

You cry with me

You would die for me

I know I need you

I want you to

Be free of all the pain

You have inside

You cannot hide

I know you tried

To be who you couldn't be

You tried to see inside of me

And now

I'm leaving you

I don't want to go

Away from you

Please try to understand

Take my hand

Be free of all the pain

You hold inside

You cannot hide

I know you tried

To feel….
to feel. . . .

 

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1391ساعت 10:31 PM توسط پریوش |


دستم به کاغذ نمی رسد

میان آسمان و زمین

یک دایره می کشم

پر از ماهی می شود

دلم برایشان میسوزد

رهایشان میکنم

حالا

در دریا هستند

آزاد

و مرا...

در این حوض کوچک جا گذاشته اند

چه کسی رهایم خواهد کرد...

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین 1391ساعت 11:6 PM توسط پریوش |


حافظه ی ضعیف

برای من خوب است

فراموش کرده ام

جای این زخم ها از چیست...

 

+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین 1391ساعت 10:46 PM توسط پریوش |


صدای رخنه ی آرام سکوت

در تمام لابه لاها

  می پیچد و نزدیک می شود

 

می ترسم

می ترسم و نمی دانم

کجای یک خواب نیمه تمام شبانه ام

بدون بازگشت

وقتی که دهان سرد و تاریکش

اماده ی بلعیدن است

صدایش بلندتر می شود

و در تمام لابه لاها می پیچد

 

ای کاش می دانستم

   اگر می دانستم

عروسک هایم را جا نمی گذاشتم

افسوس که نمی دانم

اگر می دانستم

دیگر نمی ترسیدم .

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم اسفند 1390ساعت 8:23 PM توسط پریوش |




كلمات در دستانم گم مي شوند

و چيزي هنوز مي پرسد...

راز زمين چيست

كه هرگز نمي ايستد.

 

در اين دنياي كاغذي

همه چيز را در حال حركت ديدن

كار آسانيت

سختي

از آن من است

كه باز مانده ام

 

دود سفيدي در دفترم مي پيچد

و همه را خواب مي برد

چيزي مثل سوت قطار

بين تمام كلمات موج مي اندازد

همه شان مي روند

و من را تنها مي گذارند

با ياد تو

كه با هيچ چيز محو نمي شود .



                                                                        15بهمن ماه1390

+ نوشته شده در یکشنبه شانزدهم بهمن 1390ساعت 2:31 PM توسط پریوش |


یک بار دیگر

   و فقط همین یک بار

        برایم قصه بگو 

امشب بچه می شوم

و تمام شب را کنارت خواهم بود

تا ابرها را به خوابم بیاوری ....

                             چرا نگفته بودی

قصه هم

        مثل خواب شیرین

                     فقط مال بچه هاست

چرا نگفته بودی 

            دنیای روشن کوچک 

                     مثل دستان پاک

                           فقط مال بچه هاست


 حالا بگو

این یک شب

و این یک قصه را

چگونه برایم می سازی


     حالا که نه من دیگر بچه ام

     و تو نیز هیچ قصه ای را دیگر...

     یادت نیست .





+ نوشته شده در یکشنبه چهارم دی 1390ساعت 6:5 PM توسط پریوش |


   




همه

      لرزش دست و دلم 

                                 از آن بود

که عشق

      پناهی گردد،

پروازی نه

گریزگاهی گردد.


آی عشق آی عشق

چهره ی آبیت پیدا نیست



و خنکای مرهمی

          برشعله ی زخمی

نه شور شعله

 بر سرمای درون


آی عشق آی عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست .



غبار تیره ی تسکینی 

                بر حضور وهن

و دنج رهایی 

      بر گریز حضور .

سیاهی 

   بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

                   بر ارغوان


آی عشق آی عشق

رنگ آشنایت

پیدا نیست.



                                                                      احمد شاملو  

+ نوشته شده در پنجشنبه سوم آذر 1390ساعت 1:49 PM توسط پریوش |


پروانه های چوبی من 

لبختد میزنند

و چشمانی دارند براق ،

از شوق پریدن


ایستاده ام

رو به یک دیوار بلند

همه جا را سکون گرفته

اما ما منتظر نیستیم

روز رفتن

ازین سکوت کم عمق

خودش می آید .


                                                             پریوش 1390/7/19


+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم مهر 1390ساعت 2:51 PM توسط پریوش |




يك روز گذشت

   هيچكس نمي داند

نام حشره اي كه در پيله مانده

چيست


به برگ ها نگاه مي كنم

و انگشتان دستم

يكي يكي

بخار مي شوند


 شكل ابر نيست

حقيقتي كه بالا آورده ام

براي هضم دوباره اش

مي بايد

تمام ساعت ها را


بشكنم.


                                                                                     پريوش پويان فر

                                                                                              25  امرداد 1390

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم مرداد 1390ساعت 2:28 AM توسط پریوش |


 

 

تا آنجا که چشم کار می کند

چیزی نیست ـ

آن آبادی کجابود که می گفتی

 

چیزی هست که در مغزم تکان می خورد..

 

من تو را تمام خواهم کرد

 

مثل یک نردبان

که پس از هر قدم ،

آن پله

می شکند .

+ نوشته شده در شنبه پانزدهم مرداد 1390ساعت 1:10 PM توسط پریوش |


بگو که می مانی

 

هزار کلمه را بهم گره زدم

برای این تور

برای کمی بیشتر داشتنت

تو که ماهی نیستی...

خودت بگو کجا

کجا....

پنهانت کنم !

+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم مرداد 1390ساعت 2:2 AM توسط پریوش |


 

...تازه باران آمده بود

         در باز شد

  تا نیمه

عقربه ثانیه شمار جهت عوض کرد

 

یک انتهای نیمه تمام دیگر

که فقط مال من بود

 

نقطه

 

سر خط !...

 

+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم تیر 1390ساعت 8:7 PM توسط پریوش |


به صلیب می کشم تو را 

نه مسیح وار...سپید! -

 

روح مرده ی من !

 

نگو اشکهایم را عبث ریختم

سه فصل طول کشید

خون پررنگ زخمم پاک شود

 

چشمان مستت را باز بگذار

فقط همین یک بار...و آخرین-

ببین که چگونه...

 

 به صلیب می کشم ...

تو را .

 

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم خرداد 1390ساعت 2:0 AM توسط پریوش |


Started a search to no avail
A light that shines behind the veil trying to find it
 
 and all around us everywhere is all that we could ever share
 
  If only we could see it

 Feel there's truth thats beyond me

 Life ever changing weaving destiny
 
 And it feels like I'm flying above you

 Dream that I'm dying to find the truth

 Seems like your trying to bring me down

 Back down to earth
 
 Back down to earth
 
 layers of dust and yesterdays

    shadows fading in the haze of what I couldn't say    

 And though I said my hands were tied

 Time have changed and now I find I'm Free for the fist time

  Feel so close to everything now
 
 Strange how life makes sense in time now


                                                     Anathema

+ نوشته شده در جمعه سی ام اردیبهشت 1390ساعت 8:32 AM توسط پریوش |


اینکه می شود زمان را در آینه دید

به غمگینی تنها ماندن گنجشکی در جنگل

و به سنگینی شوق تمام شدن چیزی که انتظارش را می کشیدم...

کاش می شد در آینه شنا کرد

وبه تمام گذشتگان سلام

شاید

همان جاست

چیزی که سال هاست گم کرده ام .

+ نوشته شده در دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390ساعت 1:27 AM توسط پریوش |


قشنگ است

 بتوانم فکر کنم

تا هنوز که هستم -

وقتی برایم باقی خواهد ماند

برای انتخاب گل هایی که

همیشه می خواستم لای موهایم باشند

 

بی هیچ مانعی .  

+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم فروردین 1390ساعت 0:44 AM توسط پریوش |


خواستم شعری نو بگویم

               دستم را گرفت

                     چشمانم را بست...

                           همین که به دلم رسید

آهی کشید و خاموش شد.

+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم فروردین 1390ساعت 3:47 PM توسط پریوش |


 

صدای دلم گرفته

و دل چشمانم پر

از کسانی که  نشانی شان درست بود

اما

 در باغ را بستند 

امروز

موهایم را باز می کنم

 تا باد بداند پناهش کجاست

 سرما رفته و باکی نیست

 بهار...بهار...

بهار آمده .

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اسفند 1389ساعت 12:31 PM توسط پریوش |


  بازگشت امکان دایره است .
+ نوشته شده در جمعه ششم اسفند 1389ساعت 6:12 PM توسط پریوش |


همان جا

 

یا کمی آن طرف تر

 

    شبانه

 

اما تنها

 

  دفنش می کنم

 

 دوام من بیشتر بود

 

 اما زمستان اینبار

 

به جان من وماهی هایم افتاده .

 

 

18 بهمن 1389

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم بهمن 1389ساعت 3:31 PM توسط پریوش |